Vorig jaar kozen we (dankzij C*) voor een campervakantie zoals we ze nog niet eerder deden. We gingen toen 2x een week naar een camping… Bart reed met de Mobilhome, Marieke met de auto. Op die manier konden we redelijk ‘coronaproof’ op vakantie gaan. We gingen toen een week naar Huttopia Oléron les pins, en dat was ons heel goed bevallen!
Dit jaar hadden we gehoopt om onze tocht door Europa verder te kunnen zetten, maar C* stak er nog steeds een stokje voor… Al snel wisten we dat we opnieuw enkele dagen richting Oléron zouden gaan. Zon, zee, strand, lekker eten, … meer moet dat niet zijn. We kozen dit jaar voor de andere Huttopiacamping op het eiland, Oléron les Chênes Verts. Wat ons het meest aansprak was dat de camping onmiddellijk aan de zee ligt, en er niet een eind vandaan.
Met een negatieve PCR-test op zak vertrokken we richting Oléron. De eerste avond rijden we vooral ’s nachts. Ons plan was om voorbij Parijs te geraken, maar de vermoeidheid van het einde van het schooljaar stak er een stokje voor. We zijn maar tot in de ruime buurt van Arras geraakt. De dag nadien vroeg opgestaan en doorgereden… we hadden wat file, en we waren al echt in vakantiestemming. Veel stops en elke stop duurde ontzettend lang.
We vragen ons soms af hoe het bij een ander is, maar stoppen om te eten duurt bij ons altijd 1 uur… of we dat nu graag hebben of niet.
Uiteindelijk kwamen we ’s avonds aan in Oléron. Als ervaren kampeerders hielpen de kinderen bij het uitladen. Buitentapijt, stoelen, tafel, speelgoed, fietsen, … alles kreeg zijn plaatsje en ze hielpen maar wat graag bij het installeren van alles.
Terwijl Bart met de kinderen het strand en de camping ging verkennen, maakte ik een snelle pasta met zalm. Nu kon de vakantie écht beginnen.
