Een heel jaar lang discussie over de bestemming 2022. Zoals jullie misschien wel weten (of nu weten) is Bart maar een koele minnaar van Italië. Te warm, niks speciaal te zien, liever terug naar het Noorden.
Of hij gelijk had, lezen jullie later 😉.
Italië kreeg dus het voordeel van de twijfel en de praktische planning kon beginnen. Alies en Lowie waren op Chirokamp tot 31/7, onze camper was “normaal” uitgeleend aan vrienden tot 29/7 en we zouden hem kunnen wisselen met hun auto in de buurt van Dijon. So far, so good! Dan kon Marieke met alle kinderen op 31/7 met de vlieger naar Lyon en waren we al 2 dagen rijden dichter bij Italie.
Tot een tunnel in Rouen wat roet in het eten gooide. We kregen een telefoontje van onze vrienden dat ze de hoogte tunnel wat verkeerd hadden ingeschat en het dak beschadigd is.
Doemscenario: Mobilhome perte-total en niet op vakantie?
Dat was buiten Bart gerekend. Als er 1 ding is dat hij extreem goed kan: kalm blijven in stressvolle situaties … En tegelijkertijd Marieke kalm houden 😉.
Aan de structuur van het dak zou niets zijn. Dat heeft Bart maar 5x gevraagd aan die kameraden. Enkel de 2 kleine koepels, 1 grote koepel, het zonnepaneel en onze ventilatieunit zijn onthoofd. Al vlug ontsponnen zich allerlei plannen: zelf de nodige koepels kopen en naar daar rijden ? Terugkomen en zelf vervangen ? Terugkomen en laten vervangen ? Een goede coördinatie tussen AXA verzekering, makelaar Finadan, de vrienden, expertise en Antwerp Motorhomes zorgde ervoor dat we er in 3 dagen in geslaagd zijn om hem te ontmantelen, goedkeuring te krijgen van de verzekering en expert en dan terug als nieuw te maken. Eind goed, al goed 😀
Wel moest dus de ritplanning wat aangepast worden. Ipv zaterdag kon Bart dus zondag richting Lyon vertrekken. Tripje van 6u, met wat file een 7-8u… en er kwam geen file. Veel te vroeg daar dus, maar onmiddellijk geparkeerd op een parking in Genas op 5 minuutjes van de luchthaven. En dan begon het wachten. Af en toe eens een wandelingetje met Dax door het park, maar vooral: voetjes in de lucht en rust …
Om half 11 landde dan eindelijk de rest van de kroost en kon de vakantie echt beginnen. Aangezien Lowie en Alies terugkwamen van Chirokamp, stroomden de verhalen uiteraard eerst uit hun mond onderweg naar de eerste stop om te overnachten. Toen we stil stonden, vielen de mondjes en oogjes al snel toe …
Na de eerste nachtstop hadden we 2 keuzes: Turijn of Milaan. Aangezien we Milaan ook op de terugweg konden doen, beslistten we voor Turijn. En toen stak de twijfel over Italië terug de kop op. Eigenlijk, niet echt een speciale stad. Of toch geen speciale dingen die we elders ook niet konden vinden. Zou Bart dan toch gelijk krijgen?
We hadden niets op voorhand gepland, dus de mogelijkheden voor de volgende stop lagen open. Route-gewijs leek een stop in Genua een goed plan. Jammer genoeg konden we in de buurt geen camping vinden die een goede trein/tram/bus-verbinding met de stad had. Er waren wel een aantal camperplaatsen, maar de reviews van de camperplekken logen er niet om: “Pas op, ingebroken in onze camper!” of “Camper gestolen”. In 2018 maakten we al een inbraak mee in een huurcamper, dus sindsdien zijn we wel veel meer op onze hoede. We besloten Genua te laten voor wat het was, bekeken de kaart en reden richting Parma.
In Parma stonden we op een beveiligde camperplek. De eigenaar was heel vriendelijk en sprak een woordje Engels. Het was een parking van asfalt en grasdals, maar we stonden veilig. We betaalden voor 24u. Net naast de stop was een Lidl en de bus was aan de hoofdweg. Ideaal. Na onze snelle lunch namen we de bus richting Parma. Toen we de stad binnen kwamen viel ons meteen op dat dit totaal anders was dan Turijn. We kwamen terecht in een oude, nette stad. We bezochten enkele mooie kerken en kuierden door de straten. ’s Avonds gingen we eten in de stad. We hebben 2 “moeilijke” eters en 2 “alleseters”. Onze moeilijke eters vonden de “Pizza patatine” op de kaart, kort gezegd: een pizza met frieten. Na wat eten gingen de borden rond, iedereen wou een stuk pizza met frieten, en de moeilijke eters wilden ook wel eens van de pasta proeven. Iedereen tevree. Rustig met de bus terug naar de camperplek. ’s Anderendaags deden we boodschappen in de Lidl. Onderweg ernaartoe, sprak de eigenaar van de Camperplek ons aan. Hij haalde zijn accordeon uit z’n auto en begon muziek te spelen voor ons. De kinderen waren onder de indruk en mochten zelfs even ‘mee spelen’. Geweldig!
We bleven bij de letter P… volgende stop: Pisa. Niet om te overnachten, wel om dé toren te bezoeken. We parkeerden ons iets buiten het centrum, opnieuw een veilige camperplek. We betaalden 5 euro voor 6 uur parkeren. (Als je na 18u aankomt moet je betalen om er 24u te staan.) Het was die dag 40 graden en dus bloedheet, veel rondwandelen zat er niet in. We slenterden naar de binnenstad voor een snelle lunch. Nadien gingen we op zoek naar de toren. We namen de verplichte foto’s en brachten een bezoekje aan “Il Duomo die Santa Maria Assunta” (ticketjes af te halen in het ticket office, bezoek aan de dome is gratis, een bezoek aan het baptistère is te betalen)
Een “gelato” maakte ons bezoek helemaal compleet. En dan, de terugweg naar de camper. Maurice was bekaf, het ging hem niet af, de hitte speelde hem parten. Bart & Lowie stapten aan een stevig tempo door om de camper op te halen, Marieke slenterde met de andere 3 rustig die weg uit en werden later opgepikt. Na enkele tellen sliep Maurice. Zijn eerste grote reis zonder buggy… we geven toe, het was een risico.
