We gaan al enkele jaren naar Sölden op skivakantie, maar we gaan pas sinds 2019 met de mobilhome. Het was ook van dan geleden dat we nog eens gingen skiën. We zullen de oorzaak van de twee skiloze jaren maar niet benoemen.
We keken er allemaal heel hard naar uit. De kinderen waren al weken aan Maurice aan het uitleggen hoe hij ‘pizzapunten’ moet maken, dat er een pannenkoekenlift is en dat Lowie al in frieten skiet. Goed voor Maurice want het klonk allemaal lekker 😋
Tijdens de week voor vertrek werd de mobilhome vakkundig ingeladen; niet te veel kledij, maar ook niet te weinig. Ski’s (wij nemen altijd ons eigen materiaal mee), skibotten, helmen,… kortom alle zomerspul vloog uit de koffer, zodat we plaats genoeg hadden voor ons materiaal.
De dag van vertrek was een logistiek huzarenstukje. Het was al langer gepland dat Bart met Céleste en Maurice ‘s middags zou vertrekken met de mobilhome, om files te vermijden. Marieke zou Dax op vrijdagavond nog naar het pension brengen en op zaterdag samen met Lowie en Alies naar Innsbruck vliegen. Zo konden we de files richting skigebieden zoveel mogelijk vermijden. So far so good… tot Bart besloot zijn ontslag te geven bij Fortinet en plots was 1 april zijn eerste werkdag bij Microsoft. Lap. Maar soepele werkgever, hij mocht al direct beginnen met 10 dagen verlof. Laptop ophalen en klaar voor vertrek.
Alles verliep netjes volgens plan, Bart pikte Marieke & kids op in Innsbruck en op zaterdag rond de middag kwamen we met zijn allen aan in Sölden. Éindelijk.
Op zaterdag zorgden we dat de skipassen werden afgehaald, deden we we nodige inkopen : nieuwe skihelmen voor de oudsten, een buff voor Alies,… we hebben een skiër extra mee dus heel wat materiaal schoof door.
Ondertussen waren ‘de kapoenen’ aangekomen. Onze vaste ski-vriendjes. Ze logeren in een appartement in het dorp, maar overdag wordt er wel samen geskied, gegeten of gebabbeld. We gingen samen avondeten in ‘Die Alm’. Voor ons gezin vaste afspraak op de eerste dag. We bestellen dan de Alm Teller. Staat niet meer op de kaart maar op vraag maakt de chef het met veel plezier. De serveerster haar dag kon precies niet meer stuk toen ze hoorde dat we de teller bestelden. Nadien gingen we vroeg slapen. Want dat weten we al, skiën is heel vermoeiend. Zeker met kleine kinderen. Ze moeten vroeg in bed want anders halen ze het einde van de week niet.
Op zondagmorgen stonden we vroeg op. Skikledij aan, ontbijten, ski’s, helmen, botten mee en op naar de bus. We laten de mobilhome op de camping staan en gebruiken het gratis busvervoer. Je mag dat gratis gebruiken bij verblijf in Sölden of als je in het bezit bent van een skipas. Op 5 minuten stonden we aan de Gigijochbaan. Klaar voor de lift naar boven,
De eerste dag is altijd wat zeulen, maar we huren dan een locker boven op de berg. Daarin zitten ons ski’s, botten en helmen de rest van de week. Zo zijn ze elke ochtend lekker warm en droog, en moeten we niet zeulen. Ook makkelijker stappen voor de kinderen, ze kunnen gewoon met hun wandelschoenen naar boven.
Onze kinderen sturen we heel bewust allemaal hele dagen op skiles. Marieke kan skiën. Bart heeft na zijn snowboardongeval in 2008 besloten om het te laten voor wat het is, hij gaat mee voor de sfeer en het gezelschap. Maar 4 kinderen op verschillende niveau’s, waarvan sommigen nu al beter kunnen skiën dan hun mama, dat is te zot. Daarbij vinden we het belangrijk dat ze hun plan leren trekken, maar ook dat ze nieuwe dingen leren. En dat gaat niet als er een moeder achter hen skiet die de hele tijd ‘pas op’, ‘voorzichtig’ en ‘niet te snel’ roept 😅
We hadden zoals steeds lessen geboekt bij Skischule Vacancia. Lowie werd ingedeeld in de groep bij Iris. De sterkste groep van de week. Alies mocht mee met Tom in een blauwe groep. Céleste en Maurice startten in Kinderland. De twee oudsten lunchen met hun begeleider, de kleinsten halen we ‘s middags af voor de lunch.
En we waren vertrokken… zo gaat dat dan elke dag. ‘S avonds liggen de kinderen soms heel vroeg (voor 19u) te slapen. Zodat ze elke dag fris en fit zijn voor een nieuwe skidag. 4u les per dag klinkt weinig maar is echt heel intensief.
Op maandag besloot Marieke met Lowie en Alies een paar pistes te doen. Na enkele meters zei Lowie droog: “mama, ik denk dat het beter is dat je jouw eigen bochtjes maakt.� Boodschap begrepen. Hij skiet inderdaad beter…
Dinsdag had Marieke privéles geboekt. Ook bij Vacancia. Even wat techniek opfrissen, en zelfverzekerder skiën mag ook wel. (Marieke blijft zich aan blauwe pistes houden.) Tot spijt van Lowie was mama nadien nog altijd niet bereid om samen met hem helemaal naar het dal te skiën. Dat is een rode/zwarte piste… Lowie deed die al tig keer, maar mama blijft er van weg. Sorry jongen!
De kinderen mogen van ons alleen op de pannenkoekenlift maar verder nog niet. We vertrouwen Lowie maar er kan zoveel gebeuren op een piste, als iemand anders tegen hem skiet en er is iets… Gelukkig zijn ze verstandig genoeg om dat te verstaan.
De Giggigjochbaan is de gondellift die vanuit het dal naar de Giggijoch gaat. Er zijn 140 gondels , daarvan zijn er 139 zwart en 1 rood. Elk jaar is het doel om minstens 1x in de rode gondel te zitten. Ja, als we die de laatste dag nog niet gehad hebben blijven we wachten tot hij er is (kan een half u duren). Dit jaar hadden we geluk, we konden er wel 2x in zitten zeg. Dát vinden de kinderen dus geweldig. Ze waren dolgelukkig.
Op donderdag houdt de skischool een race en nadien diploma-uitreiking. Hoogtepunt van de week voor de kinderen! Voor Maurice was het hoogtepunt op vrijdag. Hij kón remmen met zijn ski’s. Nadien mocht hij nog enkele keren tussen mama’s benen van de pannenkoekenlift.
Moe maar voldaan keerden we terug naar beneden, we haalden de foto’s op in de skischool, gingen nog even langs de braderij en keerden nadien met de mobilhome naar de Ardennen. Nog even op familieweekend Gabriëls alvorens we huiswaarts keren!
Bis nächstes Jahr, Sölden!
